Zwierzęta w domu podopiecznego: zakres obowiązków i organizacja opieki
Informacja „w domu jest pies” nie mówi jeszcze, czy będziesz wychodziła z nim na spacer. Pies, kot lub akwarium to sytuacja, z którą możesz spotkać się na zleceniu, dlatego przed wyjazdem potrzebujesz konkretnego podziału zadań. Ustalenie, kto zajmuje się zwierzęciem i czy przewidziano jakikolwiek Twój udział, pozwala sprawdzić, czy taka pomoc da się pogodzić z opieką nad podopiecznym i odpoczynkiem.
Zwierzę w domu seniora a uzgodniony zakres pomocy opiekunki
Obecność zwierzęcia, zgoda na mieszkanie z nim i zgoda na zajmowanie się nim to trzy różne kwestie. Możesz akceptować kota we wspólnej przestrzeni, a jednocześnie nie przyjmować zadania czyszczenia kuwety. Podobnie sympatia do psów nie określa Twojej gotowości do regularnych spacerów.
Czy opiekunka musi wyprowadzać psa? Nie ma jednej odpowiedzi dla wszystkich zleceń. Zakres pomocy potwierdź ze swoim koordynatorem przed wyjazdem. Jeśli opis domu wymienia zwierzę, zapytaj, czy wiążą się z tym czynności przewidziane dla Ciebie. Ogólne granice zadań omawiamy w poradniku czego opiekunka w Niemczech nie musi robić. Tutaj najważniejszy jest zakres dotyczący konkretnego zwierzęcia.
Przy ocenie propozycji potraktuj każdą uzgodnioną czynność jako pozycję w planie dnia. Podanie karmy i wyjście z psem oznaczają inne zaangażowanie, choć w rozmowie oba zadania mogą zostać nazwane „drobną pomocą”. Takie podejście rozwijamy w poradniku jak czytać opis zlecenia.
Zgoda na określoną pomoc nie oznacza przejęcia spraw zdrowia i utrzymania zwierzęcia. W sprawach leczenia, podawania leków, doboru karmy, wizyt u weterynarza czy wydatków kontaktuj się z ustaloną osobą odpowiedzialną. Nie przyjmuj, że należą do Ciebie dlatego, że mieszkasz z podopiecznym.
Właściciel, osoba odpowiedzialna, konkretne czynności i zastępstwo
Kto zajmuje się zwierzęciem na co dzień?
Najpierw ustal trzy role: właściciela, osobę wykonującą codzienne zadania oraz osobę, która ją zastępuje. Czasem wszystkie sprawy prowadzi jeden domownik, a czasem właścicielem jest senior, lecz spacery i karmienie przejął ktoś z rodziny. Samo wskazanie właściciela nie wyjaśnia więc organizacji dnia.
Zapytaj również, co dzieje się podczas nieobecności osoby zajmującej się zwierzęciem. Odpowiedź „zwykle przychodzi syn” pozostawia lukę, jeśli syn nie może przyjść. Potrzebne jest ustalenie, kto wtedy przejmuje zadania, także gdy Ty pomagasz podopiecznemu lub jesteś nieobecna.
To podział organizacyjny. Nie rozstrzyga odpowiedzialności prawnej za szkody czy wypadki. W bieżącej komunikacji pomocne jest wskazanie jednej osoby kontaktowej w rodzinie. Z nią wyjaśnia się sprawy dotyczące zwierzęcia, a zakres Twojego udziału i jego zmiany omawia się z koordynatorem.
Osobne ustalenie dla każdej czynności
Ogólne zdanie „opiekunka trochę pomaga przy psie” warto zastąpić konkretną rozpiską. Przy każdej czynności określcie, kto ją wykonuje, jak często i jaki jest Twój udział. Rozdzielcie:
- wyprowadzanie na spacer;
- podanie uzgodnionej karmy;
- wymianę wody;
- wypuszczanie zwierzęcia do ogrodu;
- określone sprzątanie po zwierzęciu i czyszczenie jego przyborów.
Przykładowy podział może wyglądać tak: syn lub sąsiad odpowiada za spacery, a opiekunka dogląda wody i wypuszcza psa do ogrodu. To przykład do rozmowy, nie standard każdego zlecenia ani założenie, że pomoc sąsiada będzie dostępna. Każda wskazana osoba musi rzeczywiście mieć uzgodniony udział.
Pory karmienia, liczbę wyjść i pozostałe elementy dotychczasowego planu przekazuje osoba zajmująca się zwierzęciem. Na tej podstawie sprawdzasz, czy proponowany udział odpowiada Twoim możliwościom. Nie musisz samodzielnie ustalać potrzeb żywieniowych ani planu spacerów psa.
Spacery i karmienie w planie dnia: opieka nad seniorem i uzgodnione przerwy
Przed przyjęciem zadania wymagającego wyjścia z domu trzeba sprawdzić, czy podopieczny może w tym czasie zostać sam. Jeśli potrzebuje obecności innej osoby, należy ustalić, kto z nim zostaje albo kto wyprowadza psa. Plan opieki nad zwierzęciem nie może opierać się na założeniu, że senior zawsze poradzi sobie podczas Twojej nieobecności.
Wspólny spacer z podopiecznym i psem również wymaga osobnego rozważenia. Jeżeli senior potrzebuje Twojej asekuracji, prowadzenie psa staje się dodatkową czynnością wykonywaną jednocześnie. Nie traktuj wspólnego wyjścia jako automatycznego rozwiązania problemu zastępstwa.
Porównaj plan zwierzęcia z czynnościami przy podopiecznym. Poranne wyjście może przypadać na pomoc w higienie albo przygotowanie śniadania. Podanie karmy może zbiegać się z wizytą Pflegedienst, czyli służby pielęgniarskiej. Takie kolizje najlepiej wyjaśnić przed wyjazdem, zamiast dopiero na miejscu wybierać, które zadanie odłożyć.
Oddziel też aktywną pracę od samego przebywania w domu i od uzgodnionej przerwy. To, że odpoczywasz w swoim pokoju, nie oznacza zgody na wykonanie każdej prośby dotyczącej zwierzęcia. Ustalony spacer w porze przerwy wymaga rozwiązania organizacyjnego tak samo jak spacer kolidujący z pomocą seniorowi.
Gdy zgłaszasz kolizję koordynatorowi, podaj rzeczywistą godzinę, czynność i jej wpływ na opiekę lub odpoczynek. Zamiast ogólnego „nie mam czasu na psa” wyjaśnij na przykład: „Prośba o spacer przypada na poranną pomoc podopiecznemu w łazience. W tym czasie potrzebuje mojej obecności. Kto może przejąć wyjście z psem?”.
Pokój opiekunki, przejścia, przybory i porządek we wspólnej przestrzeni
Dostęp do pokoju i drożne przejścia
Zapytaj przed wyjazdem, czy zwierzę ma wstęp do pokoju przeznaczonego dla Ciebie. Jeśli nie chcesz, aby tam przebywało, powiedz o tym podczas ustalania warunków. Nie pozostawiaj tej kwestii domysłom, zwłaszcza gdy zwierzę wcześniej swobodnie korzystało z pomieszczenia.
W części wspólnej zwróć uwagę na miejsca, którymi podopieczny przechodzi do łazienki, kuchni i sypialni. Miski, legowisko, zabawki oraz kuweta powinny znajdować się poza tymi przejściami. O ustawieniu decydują domownicy; możesz zgłosić, że konkretny przedmiot utrudnia seniorowi poruszanie się, i poprosić o uzgodnienie innego miejsca.
Rozmowa powinna objąć także porządek: kto sprząta po zwierzęciu i co dokładnie obejmuje to zadanie. Czyszczenie kuwety i usuwanie sierści z ustalonego miejsca to różne czynności. Szersze kwestie prywatności i mieszkania omawiamy w poradniku o warunkach mieszkaniowych opiekunki w Niemczech.
Higiena przy kontakcie ze zwierzęciem
Niemiecki portal zdrowia publicznego infektionsschutz.de w zaleceniach dotyczących higieny i zwierząt wskazuje na potrzebę mycia rąk po głaskaniu, karmieniu i czyszczeniu przyborów zwierzęcia. Jeżeli wykonujesz takie uzgodnione czynności, umyj po nich ręce wodą z mydłem.
Przygotowując posiłek, nie głaszcz zwierzęcia i trzymaj je z dala od żywności. Do pracy przy jedzeniu przystępuj z czystymi rękami. Są to ogólne zasady higieny; nie zastępują indywidualnych zaleceń ani instruktażu dotyczącego opieki nad podopiecznym.
Alergia, lęk lub niebezpieczne zachowanie: zgłoszenie własnych ograniczeń
Jeśli masz alergię albo boisz się zwierząt, przekaż tę informację koordynatorowi przed przyjęciem propozycji. Opisz swoje ograniczenia wprost. Możesz na przykład akceptować mieszkanie z kotem, ale nie czuć się bezpiecznie w domu z psem. To informacja potrzebna przy dopasowaniu zlecenia.
Kwestie zdrowotne wymagające oceny omów indywidualnie z lekarzem przed przyjęciem zlecenia w domu ze zwierzęciem.
Jeżeli już na miejscu zachowanie zwierzęcia uniemożliwia bezpieczną pomoc przy seniorze, nie podejmuj ani nie ponawiaj czynności, której nie możesz wykonać bezpiecznie. Zgłoś konkretną sytuację osobie odpowiedzialnej za zwierzę i swojemu koordynatorowi. Nie podejmuj prób samodzielnego uspokajania ani tresowania niebezpiecznie zachowującego się zwierzęcia. Dalsza organizacja pomocy wymaga ustaleń odpowiednich do sytuacji w tym domu.
Kiedy sporadyczna pomoc staje się stałym obowiązkiem: rozmowa z koordynatorem
Może zacząć się od jednorazowej prośby o wyjście z psem. Jeśli kolejne wyjścia stają się codziennym oczekiwaniem albo prośby padają podczas przerwy, wróć do ustalonego zakresu. Zgłoś zmianę wcześnie, zanim zacznie być traktowana jako stały element Twojego dnia.
W rozmowie z koordynatorem przedstaw trzy informacje:
- Co ustalono przed wyjazdem w sprawie Twojej pomocy przy zwierzęciu.
- Co wykonujesz obecnie i jak często pojawia się dane zadanie.
- Jak wpływa to na pomoc podopiecznemu albo uzgodniony odpoczynek.
Przykładowe zgłoszenie brzmi: „Uzgodniona była wymiana wody. Teraz jestem proszona również o codzienne spacery, a jeden z nich przypada podczas mojej przerwy. Proszę o wyjaśnienie zakresu i ustalenie, kto będzie wyprowadzał psa”. Taki opis pozwala odnieść rozmowę do konkretnej zmiany.
Z rodziną możesz spokojnie ustalić, że sprawa wymaga rozmowy z koordynatorem: „Prośba o stałe spacery zmienia dotychczasowe ustalenia. Proszę, omówmy to z moim koordynatorem”. Zmianę zakresu zadań zgłoś koordynatorowi, aby wyjaśnić nowe oczekiwania i warunki ich przyjęcia. Więcej o prowadzeniu takich rozmów znajdziesz w naszym poradniku o współpracy z rodziną podopiecznego.
Przed przyjęciem propozycji sprawdź, czy potrafisz odpowiedzieć na cztery pytania dotyczące zwierzęcia: kto się nim zajmuje, co robi, jak często i kto przejmuje te zadania podczas nieobecności tej osoby. Brakującą odpowiedź wyjaśnij z koordynatorem, zanim uznasz proponowany zakres za uzgodniony.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Konkretne warunki zależą od umowy i modelu współpracy; sprawdź je ze swoim koordynatorem.